ອິນເດັຽສະໄໝບູຮານ ກ່ອນພຸດທະການ.

 ຄົ້ນຄວ້າ ແລະຮຽບຮຽງ

ໂດຍ:ພຣະຄຣູເນືອງພິລັກ ໂຊຕິທອນ
(ຫົວໜ້າຫ້ອງການວິຊາການ ວິທະຍາໄລສົງ ອົງຕື້)
ປັດຈຸບັນເປັນຮອງຜູ້ອຳນວຍການວິທະຍສາໄລສົງອົງຕື້
(ສະຫງວນສິດ)

ອິນເດັຽສະໄໝບູຮານ ກ່ອນພຸດທະການ.
ປະເທດອິນເດັຍມີເນື້ອທ່ີກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານຫຼາຍ ໃນສະໄໝພຸດທະການກວາມເອົາເນື້ອທີ່ຂອງຫຼາຍປະເທດ ທາງຕອນໃຕ້ ແລະຕາເວັນອອກຮອດພະມ້າ ບັງກາລາເທດ ພູຖານ ທາງເໜືອຮອດເນປານ ປາກິດສະຖານ ອັຟການິສຖານ ແຕ່ປີ ໑໙໔໕ ເປັນຕົ້ນມາປະເທດອີນເດັຍມີເນື້ອທີ່ທັງໝົດປະມານ ໓໒.໘໗໒.໖໓໑ ຕາຕະລາງກິໂລແມັດ ປະຊາກອນປະມານ ໑.໐໐໐ ລ້ານຄົນ, ນັບຢ້ອນຫຼັງກັບໄປປະມານ ໑.໐໐໐ ປີ ກ່ອນພຸດທະການ ຊົນເຜົ່າດາວິດຽນ(Dravidians) ຫຼືມິລັກຂະໄດ້ເຂົ້າມາສູ້່ດິນແດນສ່ວນ ທີ່ຮູ້ກັນໃນນາມຊຸມພູທະວິບນີ້ ຖິ່ນຖານເດີມຂອງຄົນເຜົ່ານີ້ຢູ່ທີ່ໃດບໍ່ປາກົດຈະແຈ້ງປານໃດ ອາຣະຍະທັມທີ່ຂຸດພົບໃນອິນເດັຍ ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ້າ ຊົນຊາດທຣາວິດ ຫຼືດຣາວິນດຽນນີ້ ເປັນຊົນຊາດທີ່ມີຄວາມຈະເຣິນມາກ່ອນ ສ່ວນຫຼາຍໄດ້ຕັ້ງຖິນຖານຢູ່ແມ່ນນຳ້ສິນທຸ ກ່ອນຈະມາເຖິງສະໄໝພຸດທະການ ເຮົາອາດແບ່ງຊ່ວງໄລຍະເວລາແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງປະເທດອິນເດັຍອອກເປັນ ໓ ຍຸກ ດ້ວຍກັນຄື:-
໑. ຍຸກພຣະເວທ.
໒. ຍຸກພຣາມະນະ.
໓. ຍຸກອຸປະຣິສັດ.

ປະຖົມມະເຫດ ພຸດທະປະຫວັດ

 ຄົ້ນຄວ້າ ແລະຮຽບຮຽງ

ໂດຍ:ພຣະຄຣູເນືອງພິລັດ ໂຊຕິທອນ
(ຫົວໜ້າຫ້ອງການວິຊາການ ວິທະຍາໄລສົງ ອົງຕື້)
ປັດຈຸບັນເປັນຮອງຜູ້ອຳນວຍການວິທະຍສາໄລສົງອົງຕື້
(ສະຫງວນສິດ)

       ພຣະບໍຣົມໂພທິສັດໄດ້ຊົມງບຳເພັງປາຣະມີ ໓໐ ທັດມາ ໔ ອະສົງໄຂປາຍແສນມະຫາກັບ, ດ້ວຍປະການ ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ຊາດສຸດທ້າຍໄດ້ບຳເພັງທານະປາຣະມີ ສະເຫວີຍພຣະຊາດເປັນພຣະເຫວດສັນດອນໂພທິສັດ ຄັນທິ ວົງຄົດແລ້ວ ໄດ້ອຸບັດໄປບັງເກີດເປັນສັນຕຸສິດເທພະບຸຕເທວະຣາຊ ສະເຫວີຍທິພພະສົມບັຕ ຢູ່ໃນສະຫວັນຊັ້ນດຸສິຕນັ້ນ.

         ເມື່ອທ້າວມະຫາພຣົມໃນຊັ້ນສຸທາວາທທັງ ໕ ລົງມາທ່ຽວປະກາດແກ່ຊາວໂລກ ອັນເປັນເຫດແຫ່ງພຸດທະໂກລາຫົນ ແກ່ມວນມະນຸດວ່າ.

​

            "ນັບແຕ່ນີ້ໄປເຖິງແສນປີ ພຣະສັມມາສັມພຸດທະເຈົ້າຈັກອຸບັດຂຶ້ນໃນໂລກ" ຄວາມສົງໄສສັບສົນນີ້ ດຳຣົງຢູ່ ເຖິງໜຶ່ງແສນປີເຕັມ, ຫາຜູ້ໃຫ້ຄຳຕອບບໍ່ໄດ້ ຈວບຈົນກະທັງ, ບຸບພະນິມິດ ໔ ປະການປາກົດຂຶ້ນແກ່ສັນຕຸສິດເທພະບຸດແລ້ວ ເລົ່າເທວະດາ, ອິນທຣ໌, ພຣົມ ກໍຊາບແນ່ນອນວ່າ "ສັນດຸສິຕເທພະ ບຸຕ" ອັງນີ້ເອງ ຄືອົງພຣະສັບພັນຍູໂພທິສັດ.

            ຈຶ່ງພາກັນຂາບທູນອາຣາທະນາສັນຕຸສິຕເທບພະບຸດ ໃຫ້ຈຸຕິລົງມາເກີດໃນມະນຸດສາໂລກ ເພື່ອຕັດສະຮູ້ເປັນ ພຣະສັມມາສັມພຸດທະເຈົ້າ ສະແດງທັມສັ່ງສອນເລົ່າເວໄນຍະສັຕໃນມະນຸດສາໂລກ, ກັບທັງເລົ່າເທວະໂລກ ໃຫ້ພົ້ນຂ້າມສັງສາຣະວັດ ຄັນສັນດຸສິຕເທວະບຸດຊົງພະຈາຣະນາ ປັນຈະມະຫາວິໂລກະນະ ຄືເຫດການສຳຄັນ ທີ່ພຣະໂພທິສັດພິຈາຣະນາ ກວດເບິ່ງກ່ອນຈະຊົງຮັບອາຣາທະນາ ໕ ປະການ ຄື:

        ໑. ກາລ  : ຄື ອາຍຸສັງຂານຂອງມະນຸດ ຈະຕ້ອງຢູ່ຣະຫວ່າງ ໑໐໐ ປີ ເຖິງແສນປີ.
        ໒. ທີປະ :  ຄື ທວີປ ທີ່ພຣະພຸດທະເຈົ້າຈະອຸບັດ ຕ້ອງເປັນຊຸມພູທວິປເທົ່ານັ້ນ.
        ๓. ເທສະ : ຄື ປະເທດທີ່ພຣະພຸດທະເຈົ້າຊົງອຸບັດ ຕ້ອງເປັນມັດທະຍົມປະເທດ ເທົ່ານັ້ນ.
        ๔. ກຸລະ : ຄື ຕະກູນ ທີ່ພຣະພຸດທະເຈົ້າຈະອຸບັດ ຕ້ອງເປັນຂັດຕິຍະສະກຸນ ຫຼືເປັນມະຫາພຣາມສະກຸນເທົ່ານັ້ນ. 

        ๕. ມາຣດາ  : ຄື ພຣະມານດາຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າຕ້ອງມີສິລຫ້າບໍຣິສຸດ ໄດ້ບຳເພັງປາຣະມີຕລອດແສນກັປ.

          ເມື່ອຊົງເປັນວ່າ ຢູ່ໃນສະຖານະອັນຄວນ ຈຶ່ງຮັບຄຳທູນອັງເຊີນ.

ທີ່ມາ ຈາກ:

- ພຣະໄຕປິດົກ ອັຕຖະກະຖາ.

ຫຼັກການສອນທັມ ໕ ປະການຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ

 ຄົ້ນຄວ້າ ແລະຮຽບຮຽງ

ໂດຍ:ພຣະຄຣູເນືອງພິລັດ ໂຊຕິທອນ
(ຫົວໜ້າຫ້ອງການວິຊາການ ວິທະຍາໄລສົງ ອົງຕື້)
ປັດຈຸບັນເປັນຮອງຜູ້ອຳນວຍການວິທະຍສາໄລສົງອົງຕື້
(ສະຫງວນສິດ)

ຫຼັການສອນທັມ ໕ ປະການຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ ຄື:

໑. ອະນຸປຸພພິກະຖັງ : ສະແດງໂດຍລຳດັບ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມກ່ຽວພັນຕໍ່ເນື່ອງກັນ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຟັງຈັບຕົນປາຍສາຍ ເຫດ ເຄົ້າໂຄງ ຫຼືຕົ້ນຄວາມໄດ້.
໒. ປະຣິຍາຍະທັສສະວີ : ສະແດງຜົນແຫ່ງທັມໃຫ້ຜູ້ຟັງເຂົ້າໃຈຊັດເຈນ ມີລະອຽດທຸກແງ່ ທຸກມູມ.
໓. ອະນຸທະຍັງປະກິດຈຈະ : ສະແດງທັມດ້ວຍຈິດເມດຕາ ຫວັງໃຫ້ເກີດແກ່ຜູ້ຟັງຈິງແທ້.
໔. ອະມິສັນຕະໂຣ : ບໍ່ຕິດໃນລາບຍົດສັກກາຣະ ແມ່ນຈະບໍ່ມີລາບສັກກາຣະ ຍົດ ສັກ ອັນຈະຕ້ອງໄດ້ຈາກການສະ ແດງທຳ ກໍສະແດງດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈ ມີຄວາມຍິນດີໃນການສະແດງທັມ.
໕. ອັດຕານັນຈະ ປັນຈະ ອະນຸປະຫັດຖະ : ບໍ່ສະແດງທຳກະທົບກະທັ້ງສຽດສີຜູ້ອື່ນ ກ່າວຮ້າຍຜູ້ອື່ນ ເປັນເຫດໃຫ້ ເຂົາເສັຍຊື່ສຽງ ຫຼືອວດອ້າງຕົນເໜືອຜູ້ອື່ນ ສະແດງເຖິງຄວາມເປັນເຈົ້າມານະທິດຖີ.

- ການສະແດງທັມຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ ເປັນການສະແດງໃນລະດັບທີ່ງ່າຍໄປຫາຍາກ ໃຫ້ເຫັນຄວາມກ່ຽວເນື່ອງສຳ ພັນກັນ ໄປໂດຍລຳດັບ ເປັນການຊັກລ້າງຈິດໃຈຂອງຜູ້ຟັງໃຫ້ສະອາດໄປເທື່ອລະ ກ້າວເໝາະສົມແກ່ສະພາວະທຳ ຂອງຜູ້ຟັງສູງຂຶ້ນໄປເລື້ອຍໆ, ການສະແດງທຳໃນລັກສະນະນີ້ ຮຽກວ່າອະນຸ ປຸພພິກກະຖາ ເຊັ່ນພຣະອົງຊົງສະແດງທັມແກ່ພຣົມມາຍຸພຣາມ ດັ່ງນີ້:

"ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກເຈົ້າ ຕັດອະນຸປຸພພິກະຖາ ແກ່ພຣົມມາຍຸພຣາມ ຄື ຊົງປະກາດເລື່ອງທານ, ເລື່ອງສີລ, ເລື່ອງສະຫວັນ, ເລື່ອງໂທດ, ເລື່ອງຄວາມຕໍ່າຊ້າ, ຄວາມເສົ້າໝອງແຫ່ງກາມ ແລະອະນິສົງໃນການອອກບວດ, ເມື່ອຊົງຊາບວ່າພຣົມມາຍຸພຣາມ ມີຈິດຄວນບັນລຸທັມສງົບອ່ອນປາສະຈາກນິວອນ ເບີກບານຜ່ອງໃສ ຈຶ່ງຊົງປະ ກາດສຸມຸສິກັງ ເທດສະໜາ ຄື: ທຸກ, ສະມຸທັຍ, ຣິໂຣດ, ມັກ, ທັມມະຈັກຂຸອັນບໍ່ມີທຸຣີ ຄື ກິເລດປາສະຈາກມົນທິນເກີດຂຶ້ນ ແກ່ມພຣົມມາຍຸພຣາມໃນຂະນະທີ່ນັ່ງຢູ່ນັ້ນເອງວ່າ "ສິ່ງໃດ ສິ່ງໜຶ່ງມີຄວາມເກີດ ຂຶ້ນເປັນທັມມະດາ ສິ່ງທັງໝົດນັ້ນລ້ວນແຕ່ດັບໄປເປັນທັມມະດາ" ປຽບເໝືອນຜ້າຂາວປາສະຈາດມົນທິນ ຄວນ ຮັບນຳ້ຍ້ອມໄດ້ເປັນຢ່າງດີ".

ພຸດທະລີລາ ໃນການສອນ

ໃນການສອນ ຫຼືການສະແດງທຳໃນແຕ່ລະຄັ້ງຂອງພຣະພຸດທະະເຈົ້ານັ້ນ, ມີຄວາມງົດງາມໃນເລີ່ມຕົ້ນ, ທ້າມກາງ ແລະງົດງາມໃນໃນທີ່ສຸດ ຫຼືມີລັກສະນະການສອນ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຟັງມີຄວາມປະທັບໃຈນັ້ນ ຈຳແນກໄດ້ ໔ ປະເພດ ຄື:

໑. ສັນທັສສະນາ : ຊີ້ແຈງໃຫ້ເຫັນຊັດ ຄື ຈະສອນອັນໃດກໍຈີ້ແຈງ, ຈຳແນກ ອະທິບາຍ ແລະສະແດງເຫດຜົນໃຫ້ຊັດ ເຈນ ຈົນຜູ້ຟັງເຂົ້າໃຈຈະແຈ້ງເຫັນຈິງ ເຫັນເໝືອນກັບຈູງມືໃຫ້ໄປເບິ່ງເຫັນກັບຕາໂລດ.

໒. ສະມາທະປານາ : ຊັກຊວນໃຫ້ຢາກນຳເອົາໄປປະຕິບັດເອງ ຄືສິ່ງໃດຄວນປະຕິບັດ ຫຼືຫັດທຳກໍແນະນຳ ຫຼືບັນ ຍາຍໃຫ້ຊາຍເຊິ່ງເຖິງແກ່ນແທ້ ໃນຄຸນຄ່າເບິ່ງເຫັນຄວາມສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງຝຶກຝົນບຳເພັງຈົນໃຈຍອມຮັບຢາກລົງ ມືທຳຕາມ ສຳຄັນຈົນຍອມຮັບຢາກລົງມືທຳ ຫຼືນຳໄປປະຕິບັດຈົນເກີດຜົນ.

໓. ສະມຸດເຕຊະນາ : ເຮັດໃຫ້ໃຈອົງອາດກ້າຫານ ປຸກລຸກໃຈໃຫ້ກະຕືລືລົ້ນ ເກີດຄວາມອຸສະຫະ ພະຍາຍາມ ມີກຳລັງໃຈແຂງຂັນໝັ້ນໃຈ ທີ່ຈະທຳໃຫ້ສຳເຣັດ ຈົນໄດ້ສູ້ງານບໍ່ຫວັ່ນກົວຕໍ່ຄວາມອິດເມື່ອຍ ບໍ່ຢ້ານຕໍ່ຄວາມລຳບາກ ກາກກຳມທັງປວງ.

໔. ສັມປະທັງສະນາ : ອອຍໃຈໃຫ້ສົດຊື່ນລື່ນເລີງ ຄື ບຳລຸງຈິດໃຈໃຫ້ສົດຊື່ນເບີກບານ ໂດຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນຜົນຫີ ຫຼືຜົນ ຄຸນປະໂຫຍດທີ່ຈະໄດ້ຮັບ ແລະທາງທີ່ຈະກ້າວໜ້າບັນລຸຜົນສຳເຣັດຍິ່ງໆຂຶ້ນໄປ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຟັງມີຄວາມ ຫວັງ ແລະລື່ນເລີງເບີກບານໃຈ.

ພຸດທະກິດຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ

 ຄົ້ນຄວ້າ ແລະຮຽບຮຽງ

ໂດຍ:ພຣະຄຣູເນືອງພິລັດ ໂຊຕິທອນ
(ຫົວໜ້າຫ້ອງການວິຊາການ ວິທະຍາໄລສົງ ອົງຕື້)
ປັດຈຸບັນເປັນຮອງຜູ້ອຳນວຍການວິທະຍສາໄລສົງອົງຕື້
(ສະຫງວນສິດ)

ພຣະພຸດທະເຈົ້າຊົງປະກອບໄປດ້ວຍ ພຣະມະຫາກະຣຸນາທິຄຸນເປັນອັນຍິ່ງ ພຣະອົງອຸບັດມາເພື່ອປະໂຫຍດ ແກ່ຊາວໂລກຢ່າງແທ້ຈິງ ຕລອດໄລຍະ ໔໕ ພຣະວັດສາ ພຣະອົງຊົງອຸທິເວລາທັງໝົດເພື່ອປະໂຫຍດ ເພື່ອຄວາມສຸກ ເພື່ອອະນຸເຄາະຊາວໂລກ ຢ່າງບໍ່ສິ້ນສຸດ ສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງກະທຳຢູ່ເປັນກິດຈະວັດນັ້ນກໍຄື:

໑. ປຸພພັນເຫ ບິນດະປາຕັນຈະ : ເວລາເຊົ້າຊົງອອກບິນທະບາດໂຜດສັດ.
໒. ສາຍັນເຫ ທັມມະເທສະນັງ : ເວລາແລງສະແດງທັມ ສັ່ງສອນປະຊາຊົນ.
໓. ປະໂທເສ ພິກຂຸໂອວາທັງ : ເວລາຄ່ໍາປະທານພຣະໂອວາດແກ່ພິກຂຸສົງ.
໔. ອັຕຕະຣັຕເຕ ເທວະປັນຫານັງ : ເວລາກາງຄືນຕອບປັນຫາເທວະດາ.
໕. ປັດຈຸດເສ ວະຄະເຕ ກາເລ ພັພພາພັບເພ ວິໂລກະນັງ : ເວລາໃກ້ສວ່າງແຈ້ງ ຊົງກວດເບິ່ງສັດໂລກ ທີ່ຄວນຈະບັນ ລຸທັມ ແລ້ວສະເດັດໂຜດ.

ຄຸນສົມບັດຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ

 ຄົ້ນຄວ້າ ແລະຮຽບຮຽງ

ໂດຍ:ພຣະຄຣູເນືອງພິລັດ ໂຊຕິທອນ
(ຫົວໜ້າຫ້ອງການວິຊາການ ວິທະຍາໄລສົງ ອົງຕື້)
ປັດຈຸບັນເປັນຮອງຜູ້ອຳນວຍການວິທະຍສາໄລສົງອົງຕື້
(ສະຫງວນສິດ)

ພຣະພຸດທະເຈົ້າ ຊົງປະກອບດ້ວຍຄຸນສົມບັດ ບຸກຄະລິກະພາບຂອງການສະແດງທັມ ທີ່ຊາວໂລກທັງຫຼາຍເພິ່ງພໍໃຈ ດັ່ງນີ້:

໑. ຣູປປັປປະມານິກາ : ມີພຣະຮູບໂສມທີ່ງົດງາມ ສົມບູນດ້ວຍມະຫາສັປປຸຣິສະລັກສະນະ ໓໒ ປະການ.
໒. ໂຂສັປປະມານິກາ : ມີພຣະສຸຣະສຽງທີ່ອ່ອນຫວານຈັບໃຈແກ່ຜູ້ຟັງ.
໓. ລູຂັປປະມານິກາ : ມີບໍຣິຂານຫຼື້ປັດໄຈທີ່ເສົ້າໝອງຍັງຄວາມເຫຼື້ອມໃສໃຫ້ເກີດ.
໔. ທັມມັປປະມານິກາ : ເປັນຜູ້ຊົງທັມອັນຍອດຢ້ຽມ ໃນບັນດາໝູ່ມະນຸດ ແລະເທວະດາທັງຫຼາຍ ຊົງເປັນຣາຊາແຫ່ງທັມສົມບູນດ້ວຍວິຊຊາ ແລະຈາຣະນະ.

ພຣະພຸດທະເຈົ້າຊົງມີພຣະສຸຣພະສຽງເໝືອນກັບພຣົມ ຊົນທັງຫຼາຍໄດ້ຟັງແລ້ວ ຕ່າງກໍຕິດໃຈໃນພຣະສຸຣະສຽງຂອງ ພຣະອົງ ໄດ້ເຫັນປະຕິກິຣິຍາ ໄດ້ຟັງທັມອັນງາມຂອງພຣະອົງ ແລ້ວຕ່າງກໍເກີດຄວາມເຫຼື້ອມໃສສັດທາ ດັ່ງທີ່ອຸຕຣະ ພຣາມ ໄດ້ກ່າວຍ້ອງຍໍຊົມເຊີຍພຣະອົງໄວ້ດັ່ງນີ້ :
- ທ່ານພຣະໂຄດົມ ພຣະອົງນັ້ນຊົງມີພຣະສຸຣະສຽງ ກືກກ້ອງເປັ່ງອອກມາຈາກພຣະໂອດ ປະກອບດ້ວຍອົງ ໘ ປະການ.

໑. ນູ່ມນວນ.
໒. ຟັງຊັດເຈນ.
໓. ມ່ວນ, ອ່ອນຫວານ.
໔. ຟັງງ່າຍ.
໕. ກົມກ່ອມ.
໖. ບໍ່ແຫບ.
໗. ເລິກເຊິ່ງ.
໘. ມີພຣະສຸຣະສຽງກັງວານ.

ພຣະສຸຣະສຽງທີ່ພຣະພຸດທະອົງຊົງສອນພຸດທະບໍຣິສັດ ໃຫ້ເຂົ້າໃຈນັ້ນບໍ່ໄດ້ກ້ອງອອກໄປນອກພຸດທະບໍຣິສັດ ນັ້ນ ຊົນທັງຫຼາຍທີ່ທ່ານພຣະໂຄດົມຊົງຊີ້ແຈ້ງໃຫ້ຊັດເຈນ ຊວນໃຫ້ຢາກຮັບເອົາໄປປະຕິບັດເຈົ້າໃຈ ອາດຫານ ອອຍໃຈໃຫ້ລື່ນເລີງດ້ວຍທັມມິກະຖາ ຈຶ່ງລຸກຈາກທີ່ນັ່ງໄປຫຼຽວເບິ່ງ ໂດຍບໍ່ຢາກຈາກໜີໄປ ເຮົາໄດ້ເຫັນພຣະໂຄ ດົມພຣະອົງນັ້ນ ຊົງດຳເນີນປະທັບຢືນສະເດັດເຂົ້າໄກ້ບ້ານ ປະນິ່ງໃນໃກ້ບ້ານ ກຳລັງສະເຫວີຍພຣະກາຍາຫານ
ໃນທີ່ໃກ້ບ້ານ ສະເຫວີຍສະເຣັດແລ້ວກໍຊົງນັ່ງນິ້ງ ສະເຫວີຍສຳເຣັດແລ້ວຊົງອະນຸໂມທະນາ ສະເດັດກັບມາຍັງພຣະ
ອາຣາມ ສະເດັດມາເຖິງພຣະອາຣາມແລ້ວ ສະເດັດປະທັບນັ່ງນິ້ງຢູ່ໃນພຣະອາຣາມແລ້ວ ຊົງສະແດງທັມແກ່ພຸດທະ
ບໍຣິສັດ ທ່ານພຣະໂຄດົມພຣະອົງນັ້ນ ຊົງພຣະຄຸນເຊັ່ນນີ້ ແລະຊົງຄຸນຍິ່ງກວ່າທີ່ກ່າວແລ້ວ.

ມະຫາສັບປຸຣິສະລັກສະນະ ໓໒ ປະການ

 ມະຫາສັບປຸຣິລັກສະນະ ໓໒ ປະການ.

 ຄົ້ນຄວ້າ ແລະຮຽບຮຽງ

ໂດຍ:ພຣະຄຣູເນືອງພິລັດ ໂຊຕິທອນ
(ຫົວໜ້າຫ້ອງການວິຊາການ ວິທະຍາໄລສົງ ອົງຕື້)
ປັດຈຸບັນເປັນຮອງຜູ້ອຳນວຍການວິທະຍສາໄລສົງອົງຕື້
(ສະຫງວນສິດ)

- ພຣາມໄດ້ເຫັນລັກສະນະມະຫາບູຣຸດຂອງ ພຣະຣາຊະກຸມມານສີທັດຖະໄວ້ ໓໒ ປະການ ຄື:
ກ. ເປັນຜູ້ປະກອບໄປດ້ວຍມະຫາສັບປຸຣິສະລັກສະນະ ໓໒ ປະການ ຖືກຕ້ອງຕາມຫຼັກ ໂຫຣະສາດຄຳພີພຣາມ ດັ່ງນີ້ ຄື:
໑. ມະຫາບູຣຸດ ມີພື້ນພຣະບາດສະໝ່ຳສະເໝີ.
໒. ມະຫາບູຣຸດ ມີຜາຕີນເປັນກົງຈັກເກີດແລ້ວ.
໓. ມະຫາບູຣຸດ ມີສົ້ນພຣະບາດຍາວ.
໔. ມະຫາບູຣຸດ ມີຂ້ໍພຣະບາດຍາວ.
໕. ມະຫາບູຣຸດ ມີຝາພຣະບາດອ່ອນນຸ້ມສຸຂຸມານ.
໖. ມະຫາບູຣຸດ ມີຝາພຣະບາດເໝືອນຕາຂ່າຍ.
໗. ມະຫາບູຣຸດ ມີຂໍ້ພຣະບາດສູງ.
໘. ມະຫາບູຣຸດ ມີແຂ່ງເໝືອນແຂ່ງກວາງຊາຍ.
໙. ມະຫາບູຣຸດ ເມື່ອຢືນກົງພຣະຫັດທັງສອງຫຍ່ອນລົງເຖິງຫົວເຂົ່າທັງສອງ.
໑໐. ມະຫາບູຣຸດ ມີອົງຄະຊາດຢູ່ໃນຟັກ ເມື່ອຕ້ອງການໃຊ້ຈຶ່ງປາກົດ.
໑໑. ມະຫາບູຣຸດ ຜິວກາຍມີສີເໝືອຍທອງຄຳສີສຸກ.
໑໒. ມະຫາບູຣຸດ ມີຜິວໜັງລະອຽດ ລະອອງທຸລີບໍ່ຄ້າງ.
໑໓. ມະຫາບູຣຸດ ມີຂົນຂຸມລະເສັ້ນ.
໑໔. ມະຫາບູຣຸດ ມີປາຍຂົນຊອນຂື້ນທຸກເສັ້ນ ເໝືອນດອກອັງຊັນຂຶ້ນເບື້ອງຂວາ.
໑໕. ມະຫາບູຣຸດ ພຣະວໍຣະກາຍກົງເໝືອນພຣົມ.
໑໖. ມະຫາບູຣຸດ ມີນູນໜ້າໃນທີ່ ໗ ແຫ່ງ (ຄື ຫຼັງມື, ຫຼັງຕີນ, ບ່າ, ພຣະສໍ)
໑໗. ມະຫາບູຣຸດ ມີກາຍທາງໜ້າເໝືອນຣາຊະສີ.
໑໘. ມະຫາບູຣຸດ ສັນຫຼັງເຕັມ (ບໍ່ມີຮ່ອງຫຼັງ)
໑໙. ມະຫາບູຣຸດ ມີຊວດຊົງເໝືອນຕົ້ນໄຮ ກາຍກັບວາເທົ່າກັນ.
໒໐. ມະຫາບູຣຸດ ມີພຣະສໍກົມກ້ຽງ.
໒໑. ມະຫາບູຣຸດ ມີປາສາດຮັບຣົດອັນເລີດ.
໒໒. ມະຫາບູຣຸດ ມີຄາງເໝືອນຄາງຣາຊະສີຫ໌.
໒໓. ມະຫາບູຣຸດ ມີພຣະທັນຕະ ໔໐ ເຫຼັ້ມບໍຣິບຸນ.
໒໔. ມະຫາບູຣຸດ ມີພຣະທັນຕະສະເໝີກັນ.
໒໕. ມະຫາບູຣຸດ ມີພຣະທັນຕະຮາບພຽງສະໜິດກັນ.
໒໖. ມະຫາບູຣຸດ ມີພຣະທັນຕະຂາວງາມ.
໒໗. ມະຫາບູຣຸດ ມີລີ້ນໃຫຍ່ຍາວ ພຽງພໍ.
໒໘. ມະຫາບູຣຸດ ມີສຽງເໝືອນພຣົມ ເວລາຕັດເໝືອນສຽງນົກກໍຣະວີກ.
໒໙. ມະຫາບູຣຸດ ມີພຣະຈັກຂຸຂຽວນິນ.
໓໐. ມະຫາບູຣຸດ ມີພຣະຈັກຂຸເໝືອນຕາງົວ.
໓໑. ມະຫາບູຣຸດ ມີອຸນາໂລມ (ຫວ່າງຄິ້ວ) ຂາວອ່ອນເໝືອນສຳລີ.
໓໒. ມະຫາບູຣຸດ ມີສີສະຮັບກັນກັບກອບຫຍ້າ.

- ມະຫາລັກສະນະ ໓໒ ປະການທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມສັບປຸຣິສະລັກສະນະ ໓໒ ປະການ ເປັນສິ່ງໃຫ້ພຣາມໄດ້ທວາຍ ພນະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ເປັນ ໒ ມະຕິຄື:

໑. ຖ້າເປັນຄະຣາວາດ ຍ່ອມຈັກປະກອບໄປດ້ວຍທັມມະຣາຊາ ຈັກໄດ້ເປັນພຣະເຈົ້າຈັກະພັດຂອງໂລກ, ມີແຜ່ນດິນແວ້ນແຄວ້ນ ມະຫາສະໝຸດເປັນທີ່ສຸດ, ມີຊົນນະບົດອັນບໍຣິບູນປະກອບດ້ວຍ ແກ້ວ ໓ ປະການຍ່ອມບັງ ເກີດແກ້ມະຫາບູຣຸດນັ້ນ ຄື ຈັກແກ້ວ, ຊ້າງແກ້ວ, ມ້າແກ້ວ, ແກ້ວມະນີ, ນາງແກ້ວ, ຄະທາແກ້ວ ແລະຣິນາຍົກແກ້ວ ມີບຸດເປັນຜູ້ກ້າຫານ, ມີແວວແຫ່ງຄວາມເກ່ງກ້າອັນໃຜໆບໍ່ສາມາດຢໍ່າຍີໄດ້.

໒. ຫາກອອກບວດຊົງໄດ້ເປັນພຣະພຸດທະເຈົ້າ.